impianti sottoperiostali alessandria

Historia

Przedmowa

Leczenie implantologiczne ciężkich zaników kości od zawsze stanowiło pewnego rodzaju “zakład” i wyzwanie dla chirurga.

Zastosowanie implantu „endosse” (typu śrubowego w grubości kości) wymagało intensywnego stosowania praktyk regeneracyjnych we wczesnych latach dziewięćdziesiątych.

Niedawno podjęto próbę jak najlepszego wykorzystania pozostałości kości z ekstrakcji zęba za pomocą nowych narzędzi i technik implantacji (typu krótkiego lub pochyłego). Jednak endosse w implantologii zawsze potrzebowała podłoża potrzebnego do jej zakończenia. W niektórych bardzo wyraźnych atrofiach chirurg musi także obliczyć koszt biologiczny, który pacjent musi zapłacić, oprócz innych parametrów,

które często nie polecają lub wręcz powodują odmowę leczenia.
Właściwie implantologia iuxtaosseo stanowi trzeci sposób leczenia, który może spełnić wiele wymagań. Celem tej dyskusji jest przedstawienie szczegółowego przeglądu tej starożytnej metody, zmienionej i poprawionej we współczesnej wizji.

Uwagi Historyczne

Jest to zabieg, który wchodzi w skład implantologii typu NIE-endosse, wykorzystując intymne, delikatne wsparcie konstrukcji szkieletowych na pod dziąsłach zamiast jej integracji w obrębie kości.
Jest to metoda usuwania poważnych atrofii pionowych i poprzecznych, w których wszczepienie endosalne nie jest możliwe i gdzie nie zaleca się terapii regeneracyjnej.
Początkowo protokół postępowania polegał na ze szkieletowaniu  segmentu kości, o którym jest mowa, pobierając odcisk kości z materiałów hydrofilowych w takim stopniu, jak to tylko możliwe, (rozważając możliwe krwawienie, typu kredą) i zszywając krótkim szwem czekała w laboratorium do wytworzenia metalowej struktury ze zgliszcz woskowych, które zwykle pochodziły z podłych i o niskiej stopie wartości materiałów (stellit, chrom kobaltowy).
Ewentualnie w ciągu 12 godzin pacjentowi ponownie podawano znieczulenie do umieszczenia siatki, wykorzystując precyzyjne zakotwiczenie z kością w nadziei, że się dopasuje z akceptowalnym  stopniem tolerancji. Po ściągnięciu szwów zakładano protezę tymczasową z zębami zrobionymi z żywicy, ponieważ siatki iuxtaossee już wstępnie zostały zamontowane.
Powodzenie tej procedury było bardzo niepewne zarówno w krótkim, jak i długim okresie czasu: spróbujmy zrozumieć lepiej, dlaczego.

Niepowodzenie spowodowane było powstaniem odleżyny kostnej objawiające się ogromnym bólem, rzeczywistych i własnych luk w kościach, które często były już w trakcie infekcji bakteryjnej, powodując ogromne rozrzedzenie tkanki kostnej, to zjawisko natomiast mogłoby doprowadzić do zapalenia kości oraz szpiku i tym samym doprowadzić do konieczności usunięcia części lub całej konstrukcji kratowej.

Czynnik ten wynikał głównie z dwóch powodów: po pierwsze, niedokładności w stosunku do kości, która otrzymała strukturę.

Niezaprzeczalnie niedokładność procedury miała źródło w skrajnym empiryzmie, ponieważ siatka nie miała ani stabilność ani jednolitego wsparcia, co jest w stanie określić powód do micro-przemieszczeń “Micromotion” odpowiedzialnych za rozrzedzenia pod obciążeniem protezy.

Po drugie, jakość poniżej leżącej kości tak jak i z natury jej gęstość nie zawsze wytrzymywały ciśnienie generowane przez powierzchnię nośną tej struktury. Tak naprawdę maksymalnie w niektórych miejscach w jamie ustnej, szczególnie szczęki lub żuchwy obszaru językowego.
Mniejsze uszkodzenia(obrażenia) spowodowane są ekspozycją struktury w sąsiednich obszarach na ościeżach; powodując często zdarzenie aseptyczne, które można usunąć przy pomocy chirurgii ambulatoryjnej.
Dodatkowym krytycznym elementem był projekt rysunku konstrukcji, który często był odsyłany od technika dentystycznego. Oprócz tego, że był on deontologicznie niepoprawny, narzucał dentystom podejmowanie nieuczciwych a raczej niewłaściwych wyborów.
Rokowania można by poprawić, gdyby siatka była zjednoczona tradycyjną protezą lub tradycyjnymi implantami endoskopowymi.
Kolejnym krytycznym czynnikiem może być metal fuzyjny, który może wywoływać nadwrażliwość lub alergie u pacjentów uczulonych na chrom; jest to dość rzadkie, ale nie znikome wydarzenie, a jednak często nie do przewidzenia.
Zmiana mieszanki metalu, przy użyciu tytanu spowodowała zdecydowanie lepszy efekt z klinicznego punktu widzenia, ale pogorszenie z punktu widzenia stomatologii, ponieważ topnienie tytanu ma pewne wady i trudności w zarządzaniu nim.
Publikacje naukowe na temat tych prac miało maksymalną popularność do początku 2000 r., po czym użycie systemu iuxtaosseo lub typu pod kostnego zostało zdecydowanie porzucone przez większość.